Sunnudaginn 21. apríl síðastliðinn voru haldnar tvær borgaralegar fermingarathafnir í Salnum í Kópavogi. Vilborg Arna Gissurardóttir, pólfari, hélt þar þessa stórskemmtilegu hvatningarræðu í tilefni dagsins.

Kæru fermingarbörn,

Mig langar til þess að byrja á að óska ykkur og aðstandendum ykkar innilega til hamingju með daginn. Það er mér mikill heiður að fá að deila þessari stóru stund með ykkur.

Í dag standið þið á tímamótum og tímamótum fylgja tækifæri.  Heimurinn er þarna úti bæði harðneskjulegur og fallegur í senn og við erum öll þátttakendur í honum. Alla daga fáum við fréttir af stríðshrjáðum heimi og enginn er ósnortinn af þeim mannlega harmleik sem átti sér stað í Boston á síðustu dögum. Sterkasta vopnið okkar í þessari baráttu er kærleikur, samkennd og virðing.

Þessa hugljúfu ræðu Steinunnar Jónsdóttur fermingarbarns, sem hún flutti við fermingarathöfn sína þann 14. apríl síðastliðinn, fengum við góðfúslegt leyfi til að birta svo fleiri fáið notið.

Kæru fermingarbörn, aðrir góðir gestir

Ég hef alltaf verið forvitin um framtíðina, hver ég verð, hvað ég geri og hvað fólkið í kringum mig gerir en helst hvernig heimurinn verður.  Ég veit ekki hve oft við vinirnir höfum sökkt okkur í djúpar samræður í frímínútum um hvernig allt verði í framtíðinni. En ég er viss um að eftir 10 ár munum við hlæja að öllum ágiskunum okkar.Núna í  kringum ferminguna finnst mér tilvalinn tími til þess að grúska í gömlum myndum og skóladóti, kannski fyrir vandræðalega myndasýningu fyrir fermingarveisluna, eða til að hressa uppá minnið og sjá breytinguna. Allar þær nostalgíu tilfinningar sem vöknuðu við grúskið fengu mig til þess að hugsa hvað „fortíðar ég“ hefði fundist um mig, eins og ég er núna. Eða hvað „framtíðar ég“ muni finnast um nútíma mig.

Í dag 14. apríl fóru tvær borgaralegar fermingarathafnir á vegum Siðmenntar fram í Háskólabíó. Þórdís Elva Þorvaldsdóttir rithöfundur flutti ávarp til unga fólksins sem var að fermast og þótti takast afar vel upp. Ræðuna fengum við leyfi til að birta hér svo fleiri geti notið.

Að læra japönsku á einni helgi: Ávarp á borgaralegri fermingu 2013

Sæl

Til hamingju með þennan magnaða dag.

Mér finnst mikill heiður mega koma og verja hluta úr honum með ykkur, þar sem þið eruð að stíga þetta mikilvæga skref í ykkar þroskaferli.

En þegar ég var beðin um að halda þetta ávarp fór hugurinn á flug. Hvað langaði mig eiginlega að segja við ykkur? Vá, það er svo margt sem mig langaði að segja við ykkur. Mig langaði til dæmis að segja ykkur að tískutímarit séu verstu mælikvarðar í heimi á fegurð, að þið séuð öll nokkurnveginn fullkomin frá náttúrunnar hendi, að enginn pælir jafn mikið í ykkur og þið sjálf. Mig langaði að segja ykkur að lífið sé of stutt til að vera í óþægilegum skóm. Mig langaði að segja ykkur að þótt ástarsorg venjist aldrei verður hún bærilegri þegar maður fattar að það eru fleiri fiskar í sjónum. Það er kjaftæði að það sem drepur mann ekki styrki mann, það eru til fullt af hlutum sem geta dregið úr manni kjarkinn ef maður vinnur ekki úr þeim. Það er allt í lagi að vita ekki hvað maður vill verða þegar maður er orðinn stór jafnvel löngu eftir að maður er orðinn það, það er aldrei réttlætanlegt að beita aðra manneskju ofbeldi og nei – alveg sama hvað auglýsingarnar eru fansí: Hrukkukrem virka ekki.

Eftirfarandi ræðu flutti Ingunn Snædal í fermingarathöfn Siðmenntar þann 24. júní 2012 í Hallormsstaðaskógi.

Góðan daginn, glæsilegu fermingarbörn og fjölskyldur þeirra. Til hamingju með þennan dásamlega dag.

Ég vil byrja á að þakka ykkur fyrir að bjóða mér að vera koma hingað í dag við þetta hátíðlega tækifæri í lífi ykkar. Það er mér mikill heiður og um leið finnst mér fylgja því afskaplega mikil ábyrgð.

Raunar hef ég legið andvaka við að hugsa um hvað ég ætli að segja við ykkur.

Þegar ég hugsaði málið aðeins var þetta samt ekki svo ógurlega flókið. Ég ákvað að ef ég ætti að segja eitthvað gáfulegt við ykkur væri best að halda mig við það sem ég þekki og trúi og reyni að fara eftir í mínu lífi og mínu uppeldi og sem ég tel að sé lykillinn að hamingjuríku lífi.

Það er svo margt bullið sem að ykkur – og okkur öllum – steðjar. Þótt ekki séu nema 27 ár síðan ég fermdist sjálf, ekki langur tími í Íslandssögunni, hvað þá veraldarsögunni, var mitt líf svo ótrúlega miklu einfaldara en ykkar á margan hátt. Ein sjónvarpsstöð, tvær útvarpsstöðvar, engar tölvur, hvað þá farsímar og þegar grunnskóla lauk var hægt að velja um menntaskóla eða iðnskóla að fara í. Einfalt. OG allir fermdust í kristinni kirkju, annað var algerlega óheyrt. Að gera það ekki hefði þótt álíka fáránlegt og segjast ætla að fermast nakinn. Einfaldlega ekki í boði.