Kæru áheyrendur, fermingarunglingar, foreldrar, ættingjar og vinir.

Ari Trausti Guðmundsson

Fyrir um 45 árum fermdist ég í pínulítilli kapellu sem núna er kjallararými undir altari Hallgrímskirkju. Þá voru blokkir við Bústaðaveg og Miklubraut og inni í Vogum hjá Glæsibæ nýjustu úthverfi Reykjavíkur, víða voru malargötur í borginni og það tók allan daginn að aka eftir rykugum malarvegi til Akureyrar. Ég bjó við Skólavörðustíg og sá borgarhluti sem nú kallast gamli bærinn líktist evrópskum smábæ. Þar voru litlar matvörubúðir, skósmiðir, hárskerar, iðnmeistarar, fiskibúðir, bakarí, sérstakar mjólkurbúðir og sérvörubúðir á öðru hverju horni – þar sem nú er næstum ekkert slíkt lengur að finna. Krakkar á fermingaraldri vildu enn helst leika sér úti við, veiddu fisk niður við höfn, söfnuðu teiknimyndablöðum, leikaramyndum eða servíettum – þið vitið þessum sem við setjum stundum við diska á matarborði. Já, við vorum barnalegri þá en unglingar eru almennt hér og nú. Þjóðin var mun minni en nú og velmegunin minni, í málmkrónum talið en ekki endilega mæld í hamingjukrónum. Bílar í Reykjavík voru innan við 10.000 en ekki 100.000 eins og núna og símanúmer bara fjögurra tölustafa og engir farsímar til. Og rúmum áratug síðar, þegar ég var næstum þrítugur, skrifaði ég mína fyrstu bók ekki á tölvu, heldur á ritvél með svörtum prentboða og lagaði villur með hvítu lakki á pappírsörkunum. Umræða um hlýnun jarðar var ekki til og sjónvarpið var svart/hvítt. (Ljósm.: Anna Fjóla Gísladóttir)

Kæru fermingarbörn, foreldrar og aðrir gestir.

Eygló Jónsdóttir

Mannúðarheimspekingurinn og friðarsinninn Dr. Daisaku Ikeda segir í nýlegri grein sinni: „Æskan er fjársjóður mannkynsins. Þegar ungt fólk er metið mikils og gefið tækifæri til að nýta hæfileika sína til fullnustu opnast takamarkalaus, björt framtíð full vonar.“
Þið unga fólkið eruð sannarlega fjársjóður þessa lands. Þið eruð hvert og eitt ykkar, ómetanlegur fjársjóður, þið búið yfir stórkostlegum eiginleikum, sem þið kannski eruð rétt byrjuð að uppgötva eða hafið ekki enn komið auga á. Þið eruð mikilvægustu þegnar þessa lands. Það eruð þið sem munið áður en langt um líður taka við og stjórna þessu landi og færa það áfram vonandi til betri vegar fyrir komandi kynslóðir.
„Eitt einstakt líf er þyngra í metum en allur alheimurinn“ segir Dr. Ikeda á öðrum stað. Við mennirnir búum yfir takamarkalausum sköpunarkrafti lífsins. Við höfum getu til að skapa, byggja upp og gefa öðrum von og gleði en að sama skapi hefur maðurinn einnig getu til að eyðileggja, rífa niður og valda sjálfum sér og öðrum óhamingju. Það erum við mennirnir sem sköpum samfélagið. Það verður ekki gott eða slæmt af sjálfu sér. Ikeda segir: „Það eru engir erfiðleikar á sviði hins mannlega sem við mennirnir getum ekki sigrast á.“  (Ljósm.: Anna Fjóla Gísladóttir)