The association has developed significantly over the past 5 years in its role as a life stance organization with ethical Humanism as its guiding principle. Siðmennt has become a prominent human rights advocacy group within Icelandic society. We support and work for gay rights, separation of church and state, and the protection of the secularity of public nursery and primary schools, among other things.

In 2008 the association launched its ceremony services, offering secular and Humanist baby namings, weddings, and funerals. Siðmennt celebrants conduct dignified and personal ceremonies for people who want to celebrate or mark life transitions without any religious content. More than 1200 teenagers have participated in our civil confirmation program since 1989 and there are 166 in our classes this year which is a spectacular increase (almost 40%) just in the last year! Siðmennt has brought well-known foreign experts to Iceland to give lectures on many important ethical and human rights matters. Siðmennt is regularly consulted by Parliament regarding bills about a wide range of human rights issues.

In 2005 Siðmennt initiated an annual Humanist Award to individuals or organizations which have made significant human rights contributions to society. In 2008 we added a second annual award for education and science, given to people who contribute to educating the public about critical thinking and skepticism.

Siðmennt has proved to be a positive force in Icelandic society by creating secular alternative ceremonies which did not exist before and championing human rights causes. We celebrate our 2 decades of work with an optimistic view of the future. We kicked off our anniversary year with a party on February 15th for members and supporters and are planning a variety of events throughout the year including a conference in the spring about what a secular society is. The Siðmennt board, celebrants, and teachers thank the many individuals who have supported our idealistic efforts during the past 20 years and look forward to exciting projects in the future working with everyone who seeks our services.

Hugtakið lífsskoðunarfélag hefur náð fótfestu í þjóðfélaginu. Siðmennt hefur unnið markvisst að því að kynna hugtakið fyrir þjóðinni. Lífsskoðunarfélög geta verið bæði veraldleg og trúarleg. Með lífsskoðunarfélagi er átt við félagsskap sem fjallar um siðfræði, þekkingarfræði og þjónustar við tímamótaathafnir fjölskyldna. Þessi viðfangsefni eru sambærileg þjónustu trúfélaga en inntakið er ekki trúarlegt og athöfnunum stýrir athafnarstjóri í stað prests. Hugtakið lifsskoðunarfélag er nú víða notað, bæði meðal almennings og innan stjórnsýslunnar. Þekkingarfræðin fjallar um hvernig við getum öðlast skilning á umheiminum, þ.e. hvað sé haldbær þekking og hvað ekki.

Nú (Gallup des. 2009) eru 74% þjóðarinnar þeirra skoðunar að það beri að aðskilja ríkið og kirkju. Ennfremur eru 70% meðlima þjóðkirkjunnar sammála því. Siðmennt hefur frá upphafi barist fyrir raunverulegu trúfrelsi á Íslandi. Þar með fyrir aðskilnaði ríkis og kirkju og gegn hvers kyns mismunun lífsskoðunarfélaga. Með fullum aðskilnaði gætu nokkrir milljarðar króna sparast árlega.

Í dag þykir sjálfsagt og eðlilegt að unglingar velti fyrir sér hvort þeir vilji fermast kirkjulega eða borgaralega eða alls ekki. Borgaraleg ferming verður vinsælli valkostur með ári hverju. Þannig hefur þátttakendum í borgaralegri fermingu fjölgað um 35% frá því á síðasta ári og eru nú ríflega 160 talsins skipt niður á sex námskeiðshópa auk fjarnáms. Það verða fjórar athafnir í vor; tvær í Reykjavík, ein á Akureyri og ein á Fljótsdalshéraði.

Nú getur íslenskur almenningur valið um ólíka þjónustu þegar kemur að öllum mikilvægu tímamótum lífsins, þ.e. nafngiftir, giftingar og útfarir á veraldlegan eða húmanískan máta. Tíu sérþjálfaðir athafnarstjórar starfa nú á vegum Siðmenntar og hefur þjónusta þeirra gefið af sér góðan róm.

Flestir er nú því sammála að það sé óeðlilegt að nýfædd ómálga börn séu sjálfkrafa skráð í trúfélag móður. Jafnréttisyfirvöld með dóms-og mannréttindaráðherra í fararbroddi vinna nú að því breyta þessu með lögum.

Sífellt fleiri gera sér grein fyrir því að trúboð í opinberum skólum er í senn bæði óviðeigandi og brot á lögum.  Flestir gera sér grein fyrir því að það er mikill munur á fræðslu um trúarbrögð í skólum og trúboði. Ár hvert leitar fjöldi foreldra til Siðmenntar vegna þess að trúboð og trúariðkun fer fram í opinberum skólum. Að gefnu tilefni ber að taka fram að Siðmennt styður, og hefur alltaf stutt, fræðslu um trúarbrögð og kennslu í siðfræði og gagnrýnni hugsun.

Siðmennt er virkur þátttakandi í erlendum sem innlendum samtökum. Má þar nefna International Humanist and Ethical Union, The European Humanist Federation og Mannréttindaskrifstofu Íslands. Siðmennt hefur fengið nokkrar viðurkenningar bæði hér á landi og á alþjóðlegum vettvangi.

Frá árinu 2005 hefur Siðmennt árlega veitt sérstaka húmanistaviðurkenningu fyrir framúrskarandi störf í þágu mannréttinda og/eða mannúðar á Íslandi. Frá árinu 2008 hefur félagið einnig veitt fræðslu-og vísindaviðurkenningu fyrir mikilvæg framlög í þágu fræðslumála á Íslandi.

Nú í tilefni 20 ára afmælis Siðmenntar undirbýr stjórn félagsins ýmsa viðburði sem haldnir verða á árinu. Má þar nefna meðal annars málþing um veraldlegt samfélag.

Hope Knútsson, formaður Siðmenntar

„Fordómar Siðmenntar gagnvart kristinni trú og fagmennsku kennara eru löngu orðnir augljósir og þegar rök þeirra eru úr lausu lofti gripin færi betur á að ritstjórar blaðanna stöðvuðu slíkar greinar. En í þessu sem öðru þurfa forsvarsmenn Siðmenntar ætíð að hafa síðasta orðið og því fróðlegt að sjá hvenær næsta grein birtist.“

Með þessum orðum lýkur grunnskólakennarinn Fjalar Freyr Einarsson grein sem hann skrifar um Siðmennt. Grein sem ber titilinn „Staðlausir stafir Siðmenntar“.

Titillinn og lokaorðin eru áhugaverð af ýmsum ástæðum. Þó helst þeim að innihald greinarinnar er lítið annað en samansafn af staðlausum stöfum um Siðmennt og þeirri ótrúlegu tillögu grunnskólakennarans, uppfræðara barna, að greinar frá Siðmennt verði ritskoðaðar að hætti Google í Kína.

Afstaða kennarans til tjáningarfrelsis er að mörgu leyti skiljanleg þegar hún er sett í sögulegt samhengi. Ritskoðun hefur í gegnum tíðina verið helsta vopn þeirra sem hafa valdið og ekki síður þeirra sem hafa vondan málstað að verja. Ef ritstjórar Morgunblaðsins ákveða að hlýða kennaranum og ákveða að koma í veg fyrir birtingu þessarar greinar fá lesendur blaðsins seint að vita að fullyrðingar kennarans um Siðmennt eru rangar eða með öðrum orðum staðlausir stafir.

Í grein sinni fullyrðir Fjalar að Siðmennt sé á móti fræðslu um trúarbrögð. Þetta er vitleysa sem hefur svo oft verið leiðrétt að það eru aðeins til tvær líklegar ástæður fyrir því að kennarinn fer með þessa staðlausu stafi. Annað hvort er hann ótrúlega fáfróður um efnið sem hann skrifar um eða hann er beinlínis að segja ósatt málstað sínum til framdráttar. Hvorug skýringin ber vott um vönduð eða heiðarleg vinnubrögð af hálfu uppfræðara barna.

Sannleikurinn er auðvitað sá að Siðmennt styður eindregið öfluga kennslu um trúarbrögð, siðfræði og gagnrýna hugsun. Þetta hefur alltaf verið stefna félagsins og hefur það komið skýrt fram í opinberum stefnuskrám Siðmenntar, ótal blaðagreinum, opinberum erindum og fjölmiðlaumfjöllun. Það sem Siðmennt hefur gagnrýnt er trúboð og trúariðkun innan opinberra skóla. Slíkt er ekki það sama og fræðsla um trú og trúarbrögð. Fjölmörg dæmi um umkvartanir foreldra vegna trúboðs og trúariðkunar í skólum má finna á vef Siðmenntar, www.sidmennt.is. Þar má líka finna stefnuskrár, opinber erindi og blaðagreinar þar sem afstaða Siðmenntar kemur skýrt fram. Ég hvet kennarann til að kynna sér þar stefnu Siðmenntar áður en hann nýtir sér næst tjáningarfrelsið og hvetur til ritskoðunar.

Að lokum vil ég nota tækifærið og vitna í stefnuskrá Siðmenntar, sem væntanlega er til vitnis um „fordóma“ og „umburðarleysi“ félagsins:

„Siðmennt lítur svo á að sannfæringarfrelsi, trúfrelsi og tjáningarfrelsi teljist til almennra lýðréttinda. Þau skuli ná til allra og þau megi hvorki afnema né skerða undir neinum kringumstæðum. Félagið telur að hið opinbera (ríkið, stjórnkerfið, þingið, dómskerfið, mennta- og heilbrigðiskerfið) eigi að starfa eftir veraldlegum leikreglum og án merkimiða einstakra trúar- eða lífsskoðunarfélaga. Félagið fer því fram á aðskilnað ríkis og kirkju og berst fyrir breytingum á lagaákvæðum sem mismuna þeim er standa utan trúfélaga.“

Höfundur situr í stjórn Siðmenntar.

            Í pistil sínum segir biskup:

“Ætli stefni í það að eini staðurinn utan heimilanna sem leyft verði að rifja upp sögu jólaguðspjallsins og nefna höfuðpersónur hennar á nafn sé í kirkjunum? Ef svo er þá gerir það meiri kröfur til heimilanna, og til kirkjunnar og kristinna trúarsafnaða en nokkru sinni að sinna því og gæta þess. Það er ekki aðeins trúarleg skylda heldur þjóðleg og menningarleg og mikið í húfi fyrir framtíð menningar, trúar og siðar í landi hér. Jólaguðspjallið er saga sem ekki má gleymast.

            Ég vil svara spurningu biskups með stóru JÁi. Það er andstætt starfi opinberra skóla að heimila slíkt trúboð. Siðmennt hefur um langt skeið gert athugasemdir við trúboð kirkjunnar í skólum. Félagið hefur krafist þess að skólarnir standi undir nafni að vera veraldlegir skólar fyrir alla – ekki bara börn kristinna. Siðmennt hefur einmitt bent á öflugt barnastarf kirkjunnar í eigin húsnæði þar sem foreldrar SEM ÞAÐ VELJA mæta með börn sín. Í stað þess hefur kirkjan einbeitt sér að troða sér inn í skóla til þess að messa yfir öllum börnum óháð því hvort virtar séu lífsskoðanir foreldra! Það hlýtur að vera lágmarkskrafa að stunda boðun sína við þá sem það vilja! Það hlýtur því að vera jafn sjálfsagt að virða rétt foreldra að ala börn sín upp í eigin lífsskoðun! Ég get tekið undir með biskupi að jólaguðspjallið má ekki gleymast – það er falleg saga. Hinsvegar ofgerir biskup að telja mikið í húfi vegna menningarinnar og enn síður að það sé þjóðleg skylda.

Bent er á að verið sé að brjóta hefðir ef kirkjuferðum skólabarna verði hætt. Hefðir eru ekki eilífar og að það eru ekki mörg ár síðan þeirri hefð var breytt að fara ekki til kirkju. Það eru kannski 20 ár síðan það varð “hefð” að stefna skólabörnum til kirkju. Það virðist vera óvinnandi vegur fyrir kirkjunnar menn að skilja jafn einfaldan hlut og orðið mannréttindi. Það eru mannrréttindi foreldra að ala barn sitt upp í eigin lífsskoðun. Það eru mannréttindi að fá að vera í friði fyrir trúboði í almennum skólum. Enn og aftur ætlar kirkjan að valda óróa í skólum og efna til ófriðar um skólastarf. Átta þjónar kirkjunnar sig ekki á því að það er verulegur fjöldi foreldra sem finnst sér misboðið? Hvar er nærgætnin og umburðarlyndið? Á bara að stunda sitt trúboð án þess að huga að afleiðingum?

Fyrir hönd Siðmenntar ítreka ég enn og aftur ákall félagsins til menntamálaráðherra, yfirvöld menntamála á sveitastjórnarstiginu og að sjálfsögðu skólastjórnenda og kennara að sjá til þess að allir foreldrar geti sent börn í leik- og grunnskóla án þess að eiga það á hættu að á þeirra rétti sé brotið.

Bjarni Jónsson

Varaformaður Siðmenntar

Hafi greiðsla fyrir námskeiðinu ekki verið innt af hendi né samið um skiptingu greiðslu hjá þeim sem eru í erfiðleikum fyrir síðdegi föstudags 8. janúar, verður litið svo á að hætt hafi verið við þátttöku. Vinsamlegst hafið samand við gjaldkera Siðmenntar (sjá hér) ef þið hafið spurningar. Nánari upplýsingar eru sendar bréflega til skráðra þátttakenda.

Aðalkennari BF er Jóhann Björnsson heimspekingur.
hs. 553-0877, gsm. 844-9211 – netfang: johannbjo@gmail.com

Mætingaskylda er í tíma. Forföll skal boða til kennara. Fermingarbörnum og aðstandendum þeirra er velkomið að hafa samband við kennara í síma eða með tölvupósti.

Námskeiðin og tímaplön

Haldin verða fjögur 12-vikna námskeið og 2 helgarnámskeið. Tímaplanið er sem hér segir:

Þriðjudagar kl. 16:30 til 17:50 byrjar 5. janúar.
Miðvikudagar kl. 16:30 til 17:50 byrjar 6. janúar
Fimmtudagar kl. 16:30 til 17:50 byrjar 7. janúar.
Föstudagar kl. 15:30 til 16:50 byrjar 8. janúar.

Þriðjudags-, miðvikudags-, fimmtudags- og föstudagsnámskeið fara fram í Kvennaskólanum Fríkirkjuvegi 9, á 1.hæð í nýbyggingu skólans, stofu N6. Jóhann verður með GSM símann með sér ef einhver finnur ekki kennslustofuna.

Helgarnámskeið í Reykjavík verður eins og hér segir:

Fyrri hluti: laugardaginn 6. febrúar og sunnudaginn 7. febrúar
Seinni hluti: laugardaginn 6. mars og sunnudaginn 7.mars

Helgarnámskeiðið verður haldið í stofu 12 í Réttarholtsskóla, við Réttarholtsveg 10. Gengið er inn frá hringtorgi við skólann. Tekið verður á móti þátttakendum í inngangi skólans. Jóhann verður með GSM símann með sér. Kennslan hefst kl.10:00 alla dagana og stendur til kl. 16:00 á laugardögum og til 15:00 á sunnudögum.

Ef veður og færð verða ómöguleg á fyrrgreindum helgum verður helgarnámskeiðið haldið næstu helgi á eftir.

Helgarnámskeið á Akureyri verður eins og hér segir:

Fyrri hluti: laugardaginn 23. janúar og sunnudaginn 24. janúar
Seinni hluti: laugardaginn 13. mars og sunnudaginn 14. mars

Kennarar verða Jóhann Björnsson og Jón Einar Haraldsson. Kennslan fer fram í Brekkuskóla. Nánari upplýsingum um Akureyrarnámskeiðið verður dreift til þeirra sem það á við, með netpósti. Ef veður og færð verða ómöguleg á fyrrgreindum helgum verður helgarnámskeiðinu frestað samkvæmt samkomulagi.

Niðurstaðan var sú að tæplega 60% segjast hlynnt aðskilnaði ríkis og kirkju, 20% eru hvorki hlynnt né andvíg og 20% andvíg.  Af því fólki sem tóku afstöðu með eða á móti, segjast því  74% vera hlynnt aðskilnaði en aðeins 26% andvíg.   Capacent Gallup birti í línuriti þróun þessa fylgis með aðskilnaðinum frá árinu 1994 og er það samanburður 13 kannana alls að þessari meðtalinni.

Meirihlutastuðningur við aðskilnaðinn hefur verið stöðugur á bilinu 58-67% þar til að hann féll í desember 2007 og náði þá tæpum meirihluta 51%.  Niðurstaða könnun-arinnar nú er því stórt stökk upp í stuðningi við aðskilnaðinn og hefur hann nú náð sögulegu hámarki í 74%.  Þetta vekur upp spurningar um orsakir þess og verða mögulegar útskýringar aldrei annað en tilgátur þó áhugavert sé að velta vöngum yfir þeim.

Skoðum fyrst töflu Gallup með greiningum á vissum hópum innan úrtaksins:

Ljóst er að eldra fólk vill halda frekar í óbreytta hefðina, en samt er meirihluti fyrir aðskilnaði í elsta hópnum.  Í hópnum 18-29 ára er ákaflega lítil andstaða við aðskilnað og verður það að teljast athyglisvert m.t.t. framtíðarhorfa í málinu.  Ekki kemur á óvart að nær allt fólk utan trúfélaga eða 99% eru hlynnt aðskilnaði.  Í því samhengi verða orð Bjarna Harðarsonar, fyrrum alþingis-manns Framsóknarflokksins úr ræðupúlti á Alþingi fyrir um ári síðan, neyðarleg því að hann þóttist tala fyrir munn meirihluta trúlausra í landinu, þegar hann lýsti yfir stuðningi við núverandi Þjóðkirkjuskipulag.  Annað sem vekur athygli í þessari könnun er að sá hópur í úrtakinu, sem er í Þjóðkirkjunni, er hlynntur með drjúgum meirihluta (70%) aðskilnaði ríkis og kirkju.  Einnig kom fram að íbúar höfuðborgarsvæðisins eru hlynntari aðskilnaðnum en íbúar landsbyggðarinnar og er það í samræmi við fyrri kannanir.

Hver er skýringin á þessu aukna fylgi við aðskilnað?  Eftirfarandi eru mögulegar ástæður:

• Fólk skilji nú í auknu mæli að trúarbrögð eigi ekki að vera fjárhagslega tengd ríkinu.
• Fólk vilji ekki reka ríkisrekna kirkju á tímum fjárhags-þrenginga.
• Fólk geri sér grein fyrir að prestar eru hálaunastétt sem kostar mikið.
• Fólk hafi lært að Þjóðkirkjan er álíka dýr og Háskóli Íslands í rekstri árlega.
• Fólk skilji að mismunun sé í kerfinu þar sem Þjóðkirkjan fær gríðarlega peninga, önnur trúfélög svolítið, en veraldleg lífsskoðunarfélög ekkert. 
• Fólk vilji forgangsraða þannig að trúfélög þeirra séu ekki í forgangi og verði utan ríkisreksturs.   Í netkönnun CG dagana 11-29. júlí 2008 þar sem 65% af 2102 manns 18-75 ára af öllu landinu svöruðu spurningunni;  Hver eftirtalinna atriða eru að þínu mati það mikilvæg að þau séu verð þess að taka áhættu og færa fórnir fyrir?, kom í ljós að 69% völdu mannréttindamál, en í 9. sæti völdu aðeins 11% „trúarbrögðin mín“.  (sjá graf hér við hliðina).
• Fólk treysti minna Þjóðkirkjunni.  Skv. Þjóðarpúlsi Gallup um traust til stofnana, var traustið 55% í feb. 2006, 52% í feb. 2008, en dalaði í 41% eftir hrunið í feb. 2009.  Ýmsar aðrar stofnanir misstu einnig traust, en á sama tíma hélt heilbrigðiskerfið sínu trausti á bilinu 68-73% og lögreglan á bilinu 78-80%. 
• Fólk telji að trúmál séu einkamál sem ríkið eigi ekki að hafa afskipti af.
• Fólk vilji ekki að ríkið láti Þjóðkirkjuna draga úr framförum í gerð hjúskaparlaga fyrir alla, líkt og hún hefur gert endurtekið.
• Fólk innan Þjóðkirkjunnar vilji að hún standi algerlega sjálfstæð
• Fólk sjái að samningur ríkisins við Þjóðkirkjuna um launagreiðslur til presta hennar og starfsfólks biskupsstofu út á jarðeignir, út í hið óendanlega er óeðlilegur og beri að binda endi á.
• Endurtekin hneykslismál og vangeta Þjóðkirkjunnar til að greiða fljótt og örugglega úr siðferðislegum brotamálum innan hennar, valdi því að fólk telji hana ekki eiga heima hjá ríkinu.

Áreiðanlega eru fleiri ástæður og e.t.v. byggja sumar þeirra á misskilningi um eðli sambands ríkisins og Þjóðkirkjunnar.  Formaður Prestafélags Íslands Ólafur Jóhannesson, sagði í viðtali við fréttastofu RÚV tengdri fréttinni um að 74% vilji nú aðskilnað að „fólk átti sig ekki á því hve mikill aðskilnaðurinn er nú þegar.“  Í framhaldinu benti hann á að ríkið hefði tekið yfir „kirkjueignir [jarðir], en greiddi í staðinn laun presta og starfsmanna biskupsstofu.“   Þessi rök halda í raun ekki því að bæði er það svo að þessi samningur er í hæsta máta óeðlilegur og að Þjóðkirkjan fær fé út úr þeim nefskatti sem sóknargjöld, jöfnunarsjóður og kirkjusjóður eru, þannig að því er frekar öfugt farið; fólk hefur áttað sig á því hversu gífurlegur fjárhagsbaggi Þjóðkirkjan er, og forréttindi hennar óviðeigandi.

Þá er það alltaf að verða deginum ljósara að Þjóðkirkjan getur aldrei orðið sameiningartákn allra landsmanna og það er hvorki sanngjarnt né æskilegt að ætlast til að hún þjónusti alla. Fólk annarrar trúar eða trúlaust, á rétt á því að leita til sinna félaga og þurfa ekki að flýja opinberar stofnanir vegna yfirgangs eins trúfélags þar (t.d. leikskólar og grunnskólar) í trúboði eða trúarlegri starfsemi. 

Það er mögulegt að talsverður hluti fólks geri sér ekki vel grein fyrir gerð og umfangi lagalegra, fjárhagslegra og pólitískra tengsla ríkisins við Þjóðkirkjuna og annað hvort ofmeti eða vanmeti þau. Það gæti skýrt þær sveiflur sem hafa átt sér stað í málinu og að viðhorfið sveiflist frekar eftir því hvort að orðspor Þjóðkirkjunnar er gott eða hefur beðið nýlegan hnekki þegar spurningin er borin fram, heldur en að afstaðan byggist á grundvallarhugmynd um skipan mála.

Vonandi er þessi jákvæða útkoma nú merki um að smám saman sé það að lærast að réttindi fólks til trú- og sannfæringarfrelsis ganga ekki út á það að fara eftir vilja þeirra stærstu, ríkustu og valdamestu, heldur að tryggja jafna meðferð allra lífsskoðunarfélaga af hálfu ríkisins. 

7. desember 2009.

Um metþáttöku er að ræða en alls eru skráð 164 ungmenni og er það 36.6% aukning frá í fyrra.  Svipað stökk í þátttöku var síðast árið 2006 þegar fjöldinn jókst um 37.6%. 

Leyfðar verða seinskráningar fram til 20. desember 2009 í síðasta lagi og greiðist þá 1000 kr seinskráningargjald til viðbótar þannig að námskeiðskostnaður er nú  kr. 25.000 fyrir þá sem skrá sig til og með 20. desember. 

Hið 12 vikna fermingarnámskeið hefst 4. janúar og á skráningargjald að vera greitt fyrir 6. janúar.

Hátíðleg athöfn Borgaralegrar fermingar árið 2010 verður haldin sunnudaginn 18. apríl í Háskólabíói.  Fermingarathöfn verður einnig á Akureyri laugardaginn 24. apríl og er vonast til að hægt verði að halda þar athöfn á hverju ári upp frá þessu.

Umsjónarmenn og kennarar Borgaralegrar fermingar hlakka til að hitta alla í janúar.

Í ár hefur þátttakan tekið mikið stökk og eru nú skráð tæplega 160 ungmenni í borgaralega fermingu 2010, sem er um 30% aukning og sér ekki fyrir endann á því enn.  Þetta er sérlega ánægjulegt því að Siðmennt á 20 ára afmæli á næsta ári. 

Af skráningu ungmenna á Akureyri og Norðurlandi er það að frétta að fjöldinn þar er kominn vel á annan tug og því útlit fyrir að athöfnin þar verði svipað stór og fyrsta athöfnin í Reykjavík árið 1989.   Siðmennt ætlar að kappkosta að halda árlega námskeið og athöfn á Akureyri og er það mikilvægt skref til að þjóna betur landsbyggðinni og færa þennan mikilvæga valkost nær heimahögum hvers barns á Íslandi.