Eftirfarandi ræðu flutti Þórunn Valdís Þórsdóttir fermingarbarn í fermingarathöfn sinni á Hallormsstað 18. júní 2011.

Af hverju borgaraleg ferming?

Eftir að ég ákvað að fermast borgaralega hef ég oft verið spurð af hverju ég valdi að fara þessa leið. Margir hneykslast og finnst að ég eigi að fermast í kirkju fyrst ég er að fermast og finnst þetta bara vera rugl.

Þegar ég nálgaðist fermingaraldurinn fór ég að spá í hvort kirkjuleg ferming hentaði mér. Ég tel mig þekkja kirkjustarf nokkuð vel þar sem ég var nokkur ár í barnakirkjukór og fylgdist  þá bæði með barna- og fullorðinsmessum af öllum gerðum og svo hef  ég lært kristinfræði og trúarbragðafræði í skóla. Kirkjustarfið og kristnu fræðin höfðuðu ekki til mín og þessar vangaveltur urðu til að sannfæra mig um að ég er ekki tilbúin til að játast undir trúarbrögð og mér fannst því ekki koma til greina að fermast í kirkju.

Kæru fermingarbörn, foreldrar, aðstandendur og gestir.
Innilega til hamingju með daginn.

Ég er ákaflega stoltur. Stoltur af þeim fermingarbörnum sem hér í dag fermast borgaralega.  Þetta er virkilega fallegur og mannvænlegur hópur sem á örugglega eftir að kveða mikið að í framtíðinni.

Við lifum á svolítið vandmeðförnum tímum. Tímum hins óendanlega upplýsingaflóðs og auglýsingaskrums úr net- og fjölmiðlum og oft á tíðum vandséð hvernig eða hvar það skarast , hvað eru upplýsingar og hvað auglýsingar, hvað er satt og hvað skrum.
Þetta hellist allt yfir okkur í ofurskömmtum og í einum graut og sjálfskipaðir bronsbrúnir Séð og Heyrt sérfæðingar taka svo að sér að skýra fyrir okkur hinum hvað sé inn og hvað sé út. Hverjir séu æði og hverjir aular.