“Vinur aftansólar sértu. Sonur morgunroðans vertu.”

Þannig orti siðræni húmanistinn, vestur-íslenska skáldið Stephan G. Stephanson, fyrir rúmri öld. Og þannig kjósa afkomendur Sigurbjarnar Einarssonar biskups að byrja minningargrein sína um hann í Morgunblaðinu 6. september og bæta við: “Þennan texta raulaði afi (þ.e. Sigurbjörn biskup) svo oft fyrir lítil börn”.

Þorsteinn Pálsson skrifaði í leiðara Fréttablaðsins sama dag: “Í honum (Sigurbirni Einarssyni) var einhver merkileg blanda þeirrar hógværðrar og lágra bursta sem einkenna skaftfellska sveitamenningu og mustera heimsmenningarinnar”. Lokaorð Þorsteins eru: “Kirkjan á hins vegar ekki sögu hans ein og sér. Á sinn hátt var Sigurbjörn Einarsson svo ríkur þáttur í sjálfsmynd Íslendinga að í sögunni verður hann maður fólksins í landinu”.