Komið þið sæl

Þegar ég ætlaði að fara að fermast fór ég að hugsa um guð.
Ég hafði nokkrum sinnum spáð í að kannski væri guð til. Foreldrar mínir sögðu mér þá sögu að þegar ég var fimm ára þá hafi ég spurt þeirrar heimspekilegu spurningar “Hversvegna ætti guð að hjálpa okkur?.” Ég sá að pabbi varð dálítið skrítinn á svipinn og svaraði á móti “viltu ekki að guð hjálpi þér?”. “Nei” svaraði ég og bætti svo við “ég held að ég hjálpi mér bara sjálfur”. Mig grunar að hugmyndin að þessari spurningu hafi komið vegna þess að margir segja “guð hjálpi þér” þegar maður hnerrar.

Kæru fermingarbörn, foreldrar, ættingjar og vinir,

Til hamingju með ferminguna.

Ég var tilbúin með alveg svakalega merkilega ræðu til að flytja hérna í dag. Hún var uppfull af gáfulegum ráðleggingum til ykkar, fermingarbarnanna, um hvernig þið ættuð alltaf að standa með sjálfum ykkur og umfram allt, vera þið sjálf.
Já, leikið aldrei neinn annan, verið þið sjálf.

En ég fór að hugsa til baka. Ég heimsótti unglinginn mig.

Vertu þú sjálf.
Auðvitað, hugsaði ég, 13 ára gamalt fermingarbarnið. En hver er eiginlega þessi ég sjálf?

Til hamingju með daginn. Ég ætla að biðja ykkur um að lifa ykkur inn í sögu eftir Tolkien. Ég mun ávarpa fermingarbörnin sem hringbera og aðstandendur þeirra sem föruneyti.

Hringadróttinssaga – The Lord of the Rings – eftir Tolkien er leiðarljós fyrir ungt fólk sem gengur í fullorðinna manna tölu. Hún lýsir ferðalaginu sem hefst þegar unga fólkið yfirgefur heimahéraðið. Og hún segir frá hlutverki föruneytis hringsins.